پارک پیشکوه در بهترین منطقه آب و هوایی تربت حیدریه در حسرت حضور مردم به سر می برد. این پارک با موقعیت دل انگیز خود که بر پهنای تپه های مشرف بر شهر واقع شده است نظاره گر مردمان شهری می باشد که فقط روزهای تعطیل آن هم در تابستان به او توجه دارند، در حالیکه بقیّه ایام سال در سکوتی حزن انگیز به سر می برد. مگر نه آنکه این پارک باید به زنان و مردان، جوانان و کودکان، سلامت و نشاط تمرکز کرده و پویایی را هدیه دهد؟ پیوند آنان را با طبیعت برقرار کند و آنها را با انواع تفریحات و سرگرمی های تابستانی و زمستانی به وجد آورد، جوانان را به تحرک اندازد و نشاط و امید به زندگی را در آنان تقویت کند. کودکان را به جست و خیز وادارد، بزرگترها را به آرامش در سایه ی درختانش دعوت نماید. چگونه باید نشاط را به پارک پیشکوه آورد؟ چه کسانی متولی این امور هستند؟ مردم، اداره ارشاد، تربیت بدنی، شهرداری، ...

و یا همه با هم؟

پیشکوه تفریحگاهی دیرینه اما غریب

در هوای نسبتاً گرم و آفتابی یک روز زمستانی و تعطیل در حاشیه ی جاده های پارک پیشکوه قدم می زدم. همه چیز در یک سکوت توأم با دلگرمی فرو رفته بود. اینجا و آنجا به تعداد انگشتان دست کودکانی بازی می کردند و بزرگترهایشان با بیحالی آنان را تماشا می کردند. در چند نقطه نیز تعدادی جوان قلیان میوه ای دود می کردند. کمی بالاتر در فضایی خاک آلوده و ناهموار چند جوان موتورسیکلت سوار از پستی و بلندی های آن بالا و پایین می رفتند. در این زمان چند ماشین که در حال تردد بودند با مشاهده ی آنان توقف کرده و به تماشای آنان مشغول شدند، وجود تماشاچیان آنان را به وجد آورده بود و سعی می کردند عملیاتی نمایشی را  اجرا نمایند. راستی چه چیزی این جوانان را چنین به تکاپو واداشته بود؟ عشقی درونی به این ورزش یا شور و انرژی جوانی یا هر دو؟ آیا عشق و شورهای دیگر به غیر از این وجود دارد؟ آنان که به ورزش هایی مانند دو میدانی، دوچرخه سواری و تفریحات سالم دیگر علاقه دارند چه باید بکنند؟ آیا ورزش باید منحصر به ورزشگاه ها و معدودی ورزشکار باشد یا می تواند جنبه ی فراگیر و مردمی داشته باشد؟ آیا راه هایی وجود دارد که خانواده ها و جوانان در کنار یکدیگر از ورزش ها و تفریحات سالم لذت ببرند؟ مردمی شدن و فراگیر شدن ورزش از کجا باید آغاز شود؟ مانند ورزش در چارچوب استادیوم های ورزشی می تواند برای مردمی شدن موثر واقع شود یا باید با استفاده از تمام ابزارها به میان مردم برده شود؟ پارک ها نمی توانند کانونی برای توسعه و تقویت ورزش در میان مردم باشد؟ هرچند که مهمترین دلیل عدم موفقیت تیم های ورزشی ایران در المپیک چین به اذعان مسئولین (نماینده مجلس) به دلیل عدم مردمی بودن ورزش بوده است.

پارک پیشکوه در بهترین منطقه آب و هوایی تربت حیدریه در حسرت حضور مردم به سر می برد. این پارک با موقعیت دل انگیز خود که بر پهنای تپه های مشرف بر شهر واقع شده است نظاره گر مردمان شهری می باشد که فقط روزهای تعطیل آن هم در تابستان به او توجه دارند، در حالیکه بقیّه ایام سال در سکوتی حزن انگیز به سر می برد. مگر نه آنکه این پارک باید به زنان و مردان، جوانان و کودکان، سلامت و نشاط تمرکز کرده و پویایی را هدیه دهد؟ پیوند آنان را با طبیعت برقرار کند و آنها را با انواع تفریحات و سرگرمی های تابستانی و زمستانی به وجد آورد، جوانان را به تحرک اندازد و نشاط و امید به زندگی را در آنان تقویت کند. کودکان را به جست و خیز وادارد، بزرگترها را به آرامش در سایه ی درختانش دعوت نماید. چگونه باید نشاط را به پارک پیشکوه آورد؟ چه کسانی متولی این امور هستند؟ مردم، اداره ارشاد، تربیت بدنی، شهرداری، ...

و یا همه با هم؟

هایده شهیدی